نصف راه، ۴

 هیچ‌کس نبود. بین دو ردیف چنار صورت‌ام را سپردم به سوز بی‌واسطه‌ی سرمای نوباوه‌ی پاییز. نفس کشیدم. بعد نمی‌دانم چند ماه و چند روز و چند ساعت. هیچ‌کس نبود و بی‌حایل و مکافات نفس کشیدم. بوی برگ‌های دود‌گرفته را که نفس بیرون می‌دادند فروبردم. هیچ‌کس نبود و نفس کشیدم. نبودن تلخ است. سودای درآغوش‌کشیدن نابوده تلخ است. ناممکن تلخ است. اما نفس را تنگ می‌کند آغوش. ناممکن می‌برد. نبود که نفس کشیدم، بی‌آرزو، بی‌رؤیا. زبان‌بسته‌ی اخته فحل‌شدن‌اش از سر غریزه‌یی بی‌قاعده است. دریدن اما قاعده‌ی بودن است. راه نفس زبان‌بسته را ببندی می‌درد. یک بار که درید نصف راه را رفته. تا آن سر دنیا هم می‌رود که بدرد