[...]

 نوشته بودی: «وطن نداریم ما. برو یه جایی که دلت خوش باشه حداقل.» و من داشتم فکر می‌کردم بگویم: گربه‌ها را دوست دارم. خیال فالوده پشت زندان را با تو دوست دارم. کوچه‌گردی را با تو که  سنگ و سیمان و خشت و شیشه و نور را می‌شناسی و من هیچ نمی‌فهمم‌شان، دوست دارم. عکس‌هایی را که قاب می‌بندی و نمی‌فهمم‌شان، دوست دارم. آن چترهای آویزان را دوست دارم. گرمای غیرقابل تحمل تن‌ات را دوست دارم. دقیقه‌هایی را که چند میز آن طرف‌تر نشسته بودم و نمی‌خواستم لذت ناب محو تو بودن تمام شود دوست دارم. آن سلام اول را دوست دارم. داشتم فکر می‌کردم بگویم: دوست‌ات دارم. در گوش‌ام می‌خواند که: «و الریح بوصلة لشمال الغریب» و من دوست‌ات داشتم. می‌خواند که: «اوصیک بالمستحیل» و من دوست‌ات داشتم. و خواند که «وداعاً لشعر الالم.» و من بی‌که بشنوی زمزمه می‌کردم: دوست‌ات دارم