- از کجا بفهمم پيرمرد؟
- مشکل از جنس دعوای کلاسيک و مدرن نيست، جنگ ديدگاه سيستماتيک و غيرسيستماتيک هم نيست. مشکل نوعی فقدان خودسازگاری ست، به عبارت ديگر...
- ببين پيرمرد! يک سؤال ساده پرسيدم. فلسفه نباف.
- ساده اش اين است که عصيان و تجربه وجوه منحصر به فرد ماهيت انسانی است. واضح است که هر قالبی محکوم به شکست است، يعنی درست از لحظه يی که يک هنجار تبديل به هنجار می شود ديگر می توانی ادعا کنی که وجود خارجی ندارد؛ يا اگر چيزی به آن نام هست، کپی یِ متغيرِ وهم آلودی از اصل است. حالا در مورد اين قضيه ی خاص...
- پيرسگ! همين يک قضيه برای من مهم است. گور پدر قالب و هنجار و کوفت و زهرمار. يک جواب روشن می خواهم. می فهمی؟
- تو هيچ وقت حوصله ی مقدمات را نداری. اصلن شما جوان ها دنبال مقدمات نيستيد. می پريد وسط يک اوضاعی خودتان را گرفتار می کنيد، بعد که يک باره به خودتان می آييد و می فهميد زير پا تان خالی شده، يا شايد از اول هم خالی بوده، به دم دست ترين طنابی که جلوی تان بياندازند چنگ می زنيد و معلق بين زمين و آسمان می مانيد. بعد سه دسته می شويد؛ آن هايی که طاقت ندارند و خودشان را سقوط می کنند، کسانی که قيافه ی حق به جانب و خرسند می گيرند و ادعا می کنند هميشه دنبال همين طناب و تعليق بوده اند، يک دسته يی هم هستند که هی زر می زنند مثل تو و جواب می خواهند. خوب به منِ پيرمرد چه مربوط که تو تا يک خيانت ديدی از وفاداری منزجر شدی به جای آن که از خائن منزجر بشوی؟ به من چه که يک رييس جمهور عوض شد، قانون گريز شدی؟ من چه گناهی کردم که تا آن بلا بر سرت نازل شد، خدا را گذاشتی روی طاقچه تا خاک بخورد؟ تا آدم ها برای ات محک تصديق اند، وضع ات همين است که هست.
- ... خب. غلط کردم. حق با توست. حالا بگو از کجا بفمم.
- اين آخرش است، بی مقدمات. اگر نفهميدی و باز هم خطا رفتی گردن خودت:
اشک و خشم ات را کجا، با که «قسمت» کرده ای؟ همان جا.
